مكارم : چنانچه مجموعاً بيش از ثلث مال او باشد ، در مقدار اضافى احتياط آن است كه از ورثه اجازه بگيرند . زنجانى : بخشش وى صحيح است چنانچه در مسأله [ 2264 ] گذشت ، و پس از كنار گذاشتن مقدار بخشيده شده ، اگر مالى را كه وصيّت كرده به اندازه ثلث مال باشد يا ورثه اجازه دهند وصيّت صحيح است ، و اگر ورثه اجازه ندهند تنها به اندازهء ثلث نافذ مىباشد . ( 2 ) نورى : چنانچه در مسأله [ 2256 ] گذشت كه منجّزات مريض از اصل مال است . . فاضل : آنچه را كه در حال زندگى بخشيده ، صحيح است و احتياج به اذن ورثه ندارد و مقدارى هم كه وصيّت كرده ، بايد طبق احكام وصيّت عمل شود . ( 3 ) بهجت : اگر به مقدار ثلث ميراث يا كمتر باشد وصيّت نافذ است و اگر زيادتر از ثلث باشد ، زيادى آن احتياج به اذن ورثه دارد . مسأله 2710 اگر وصيّت كند كه ثلث مال او را نفروشند ( 1 ) و عايدى آن را به مصرفى برسانند ، بايد مطابق گفتهء او عمل نمايند . ) * ( 1 ) بهجت ، سيستانى ، زنجانى : بفروشند . . مسأله 2711 اگر در مرضى كه به آن مرض مىميرد ، بگويد مقدارى به كسى بدهكار است ، چنانچه متهم باشد كه براى ضرر زدن به ورثه گفته است بايد مقدارى را كه معين كرده از ثلث او بدهند و اگر متهم نباشد ( 1 ) بايد از اصل مالش بدهند ( 2 ) ) * ( 1 ) گلپايگانى ، بهجت ، صافى ، نورى : و كسى هم منكر گفتهء او نشود . . فاضل : يا دليل شرعى بر بدهكارى او اقامه شود . . ( 2 ) خوئى ، تبريزى ، سيستانى ، زنجانى : اگر متّهم نباشد اقرار او نافذ است و بايد از اصل مالش بدهند . مسأله 2712 كسى كه انسان وصيّت مىكند كه چيزى به او بدهند بايد وجود داشته باشد ، پس اگر وصيّت كند به بچه‌اى كه ممكن است فلان زن حامله شود ( 1 ) چيزى بدهند باطل است . ولى اگر وصيّت كند به بچه‌اى كه در شكم مادر است چيزى بدهند ، اگر چه هنوز روح نداشته باشد ، وصيّت صحيح است ( 2 ) پس اگر زنده به دنيا آمد ، بايد آنچه را كه وصيّت كرده به او بدهند و اگر مرده به دنيا آمد ، وصيّت باطل مىشود و آنچه را كه براى او وصيّت كرده ، ورثه ميان خودشان قسمت مىكنند . ) * ( 1 ) فاضل : فلان زن بزايد . . ( 2 ) مكارم : شخصى كه براى او وصيّت شده بايد وجود داشته باشد ، بنا بر اين اگر مالى را براى بچه‌اى كه ممكن است بعداً به وجود آيد وصيّت كند ، اشكال دارد و احتياط آن است كه با ورثه صلح كنند ، ولى اگر براى بچه‌اى كه در شكم مادر است وصيتى كند وصيّت او صحيح است هر چند هنوز روح نداشته باشد . . خوئى : مسأله كسى را كه انسان وصيّت مىكند چيزى به او بدهند لازم نيست در حال